به جای شعر (1)

پایان سال نود و نه، سال انزوا، سال مونولوگهای بیپایان با درون خودمون، سال اعصابخردیهای کوچیک توخونهای، سال به هم ریختن برنامهها، سال آشتی با اینترنت، سال دوستیای مجازی و سال کرونا مبارک!امیدوارم سال دیگه این موقع نیام بگم صد رحمت به نود و نه.حالتون چجوریه اول امسال؟ عجیب حس میکنم واقعا بهتر از پارساله + نوشته شده در پنجشنبه پنجم فروردین ۱۴۰۰ ساعت 22:37 توسط محمد فرجی نوغانی  |  به جای شعر (1)...ادامه مطلب

صدای قژقژ موتور کولر میپیچه تو سرم و نمیذاره به این که از صبح چه اتفاقاتی برام افتاده فکر کنم. این همخونهمه که نصف شبی گرمش شده و توی اون اتاق پا شده و کولرو روشن کرده. بعد از چند دقیقه صدای کولر میشه بخشی از وجودم و دیگه افکارمو پرت نمیکنه. دوباره میرم تو فکر این که جدی چرا نمیتونم سه ماه با آرامش زندگی کنم؟ این وضعیت منه؟ یا قرن بیست و یک؟ یا جغرافیای خاورمیانه؟ شایدم ترکیبیه از همهشون. همزمان باید به این فکر کنم که سربازیمو چجوری بپیچونم و پول دانشگاه آزادو چجوری جور کنم و تعهدات کاریمو چجوری برآورده کنم و این گند جدیدی که رییس مجلس ایران زده برای مسدودی درگاه پرداخت ارز دیجیتال رو چجوری پشت سر بذارم. این که پولم چی میشه. همین پولی که دلار به دلار که نه، ریال به ریال جمعش کردم. حالا من هیچ. اون دختر بینوا بهم اعتماد کرده. نکنه کلا مسدود شه و همۀ سرمایهمون به باد هوا بره.صدای بوق ماشینی از پنجره هجوم میاره داخل اتاق و فضا رو پر میکنه و دوباره افکارمو به هم میریزه. چشامو باز میکنم و نگاهی به اطراف میندازم. چقدر همهچیز به شکل احمقانهای راکد و ساکت و معمولیه. کاش انقدر همهچیز معمولی نبود. کاش یه سیلی از بلا میومد و میکشتمون یا نعمتی از آسمون نازل میشد و میبردمون بهشت. از شکل کت همخونهم که سه ماهه بدون هیچ تغییری اون گوشه آویزونه متنفر شدهم. از این کتابایی که حتی پرتوپلا بودنشونم ثابت و منظمه. یعنی حتی اون انحنایی که جزوهم از فشار کتاب بالاییش به خودش میبینه چند ماهه که تغییر نکرده. کاش تغییر میکرد. خوب، یا بد . . . چرا هی یاد این شعر اخوان میافتم.کاوهای پیدا نخواهد شد امیدکاشکی اسکندری پیدا شود + نوشته شده در سه شنبه بیست و به جای شعر (1)...ادامه مطلب

از نالهکردن متنفرم اما واقعا الان خستهام. چرا باید انقد همهچی داغون باشه؟ پول و دغدغههای شخصی و نگرانی برا خونوادت و خرجای بیخودی یهویی که درست میشه و دغدغۀ اینترنت و ناامنی تو کار و . . .شما چطورید؟اصن امیدی دارید به آینده؟ده سال دیگه رو نمیگما، همین سال بعد، نه حتی، همین فردا، امیدی دارید به زندگیتون؟ + نوشته شده در جمعه هشتم مرداد ۱۴۰۰ ساعت 21:40 توسط محمد فرجی نوغانی  |  به جای شعر (1)...ادامه مطلب

این روزا یه جنبههایی از زندگیم برام به شدت جذاب و روشن شده و دوس دارم تا هزار سال آینده همینجوری ادامه پیدا کنه. از طرف دیگه از یه سری جنبهها انقدر ناراضی و بیزارم که دوس دارم همین الان از بین بره. انقدرم زندگیم رو دور تنده که اصن نمیتونم ذهنمو مدیریت کنم و تیکههای مختلف زندگیمو به هم بچسبونم و ازش یه پازل معنادار درست کنم.

قبلاً انقدر عدم تعادل رضایت نداشتم. امیدوارم زودتر درست شه و دوباره یا راضی راضی باشم، یا ناراضی که بتونم حداقل در جهت درست کردنش قدم بردارم.

به جای شعر (1)...

کرونا خیلی چیزا به همهمون یاد داده. یکی از چیزایی که من ازش یاد گرفتم این بود که ما آدما زیادی نمیتونیم همدیگه رو تحمل کنیم. نزدیکی زیاد باعث دعوا میشه. ما انسانها که حیوانهای ناراضی هستیم وقتی ب به جای شعر (1)...ادامه مطلب